سلام.

نمیدونم چرا هر بار که میخوام بنویسم و کمی دنبال یک "به نام خدا" میگردم، میگم حالا نمیشه ننویسی؟؟؟
نمی دونم چه جنگیه؟

ولی هر بار یا تکراری یا جدید می نویسمش.
این چند وقته، انقدر دلم برای نوشتن تنگ شده. برای اون سر رسید نوشتنها، برای اون حرص هایی که به خاطر عقب افتادن نوشتن خاطرات 2  3 روز پیش ، می خوردم تنگ شده، برای اون با مزه بازیهایی که برای خودم در می آوردم، برای فکر و خیالهایی که میکردم  که مثلا بعدا اینها را کی میخونه؟ چی میگه؟برای اون وصیت نامک های کوچولویی که هر از گاهی می نوشتم، برای خیلی چیزها...

این چند وقته بلاگ خوندنِ من، بیشتر از بلاگ نوشتن  من شده.
ولی خوب، راستش بلاگ خونیه باعث همین چند تا پست آخر من شده، وگرنه شاید اینها را هم نمی زدم.

حالا حسودیه؟؟؟ چشم و هم چشمیه؟؟ رقابته؟؟؟ هیچ کدام؟؟؟ نمی دونم.

به نام خدا

نمی دونم چی بنویسم.

از بس که چیز واسه نوشتن زیاد دارم.

فقط چیزهایی که الان به ذهنم میرسه، اینا هستند

1.یه چند وقتیه که به شدت حالم بدِ ، خودم هم نمی دونم چم شده؟؟؟

2.وقت تمام شد  و هیچ کاری نکردم.

4.خداییش کار خونه هم سخته هااااااااااا  ( مخصوصا فرش شویی و گرد گیری در و دیوار و ... . جراحات وارده به دست و کمر شاهدی بر این مدعاست !!!! )

5.این آخر سالیه چند تا دل نگرانی هم برامون پیدا شده.

6.می خوام داد بزنم، می خوام ریست بشم. از بس که کلافم. از بس که....

7.....

خیلی وقته که نتونستم یه پست دل خواه بزنم. جوری که خودم خوشم بیاد. جوری که بگم: "آخیش چه باحال شد، یا اینکه ، آخیش دلم خالی شد سبک شدم"

حالا کی بتونم؟؟ کی حالم خوب بشه؟ کی ؟  خدا می دونه.

فقط امیدوارم که این حالم ادامه پیدا نکنه و تاثیرش را با خودش ببره.

هنوز ماجرای سفر شمالم را تمام نکردم، هنوز....  هنوز....

که دغدغه نوشتن سفرنامه این سفر پیش آمد.

سفر، اونم بعد از 5 سال. اونم توی همچین ایامی.

تعزیه.... روز تیغ.... حسینیه..... تجمع مردم.....

سحر خیزی برای گرفتن جا.... گریه..... شور.... نذر..... دعا.....

درست یکشنبه هفته پیش بود. بعد کلی زنگ و تلفن و دل دل کردن، بالاخره نزدیکای ساعت 2 راه افتادم.

سختم بود. ولی رفتم.