هوالجمیل

سلام. بالاخره مرد و قولش این هم داستانی قولش را داده بودم.

مشخات کتاب: عاشقانه ها 1

روی دیگر سکه             هدایت

(شامل 26 داستان عاشقانه هدایت)

مقدمه و انتخاب پاکسیما مجوزی

انتشارات هزاره سوم

چاپ پنچم 1383

قیمت 2800 تومان

آینه  شکسته

اودت مثل گلهای اول بهار تر و تازه بود، با یک جفت چشم خمار به رنگ آسمان و زلف های بوری که همیشه یک دسته از آن روی گونه اش آویزان بود.ساعت های دراز با نیم رخ رنگ پریده جلو پنجره اتاقش مینشست. پا روی پایش می انداخت، رمان میخواند، جورابش را وصله میزد یا خامه دوزی میکرد، مخصوصا وقتی والس گریزری را در ویلن میزد، دل من از جا کنده میشد.

پنجره اتاق من روبه روی پنجره اتاق اودت بود، چه قدردقیقه ها، ساعت ها و شاید روز های یکشنبه را من از پشت شیشه اتاقم به او نگاه میکردم؛به خصوص شب ها وقتی جوراب هایش را در می آورد و به رختخوابش

می رفت!

به این ترتیب رابطه مرموزی بین من واو تولید شد. اگر یک روز او را نمی دیدم، مثل این بود که چیزی را گم کرده باشم. گاهی روزها از بس که به او نگاه می کردم، بلند میشد ولنگه در پنجره اش را می بست. دو هفته بود که هر روز همدیگر را می دیدیم، ولی نگاه اودت سرد و بی اعتنا بود، بدون اینکه لبخند بزند و یا حرکتی از او ناشی بشود که تمایلش را نسبت به من آشکار بکند. اصلا صورت او جدی و تو دار بود.

اول باری که با او روبه رو شدم، یک روز صبح بود که رفته بودم در قهوه خانه سر کوچه مان صبحانه بخورم. از آن جا که بیرون آمدم، اودت را دیدم، کیف ویلن دستش بود و به طرف مترو می رفت. من سلام کردم، او لبخند زد، بعد اجازه خواستم که کیف را همراهش ببرم. او در جواب سرش را تکان داد و گفت ( (مرسی ))، از همین یک کلمه آشنایی ما شروع شد.

از آن روز به بعد پنجره اتاقمان را که باز می کردیم، از دور با حرکت دست و به علم اشاره با هم حرف
می زدیم. ولی همیشه منجر می شد به ابن که برویم پایین در باغ لوگزامبورگ با هم ملاقات بکنیم و بعد به سینما با تآتر و یا کافه برویم، یا به طور دیگر چند ساعت وقت بگذرانیم. اودت تنها در خانه بود، چون پدر و مادرش به مسافرت رفته بودند و او به مناسبت کارش در پاریس مانده بود.

او خیلی کم حرف بود، ولی اخلاق بچه ها را داشت : سمج و لجباز بود، گاهی مرا از جا به در می کرد.

دو ماه بود که با هم رفیق شده بودیم. یک روز قرار گذاتیم که شب را برویم به تماشای جشن
 جمعه بازار (( نویی )). در این ش اودت لباس آبی نواش را پوشیده بود و خوشحال تر از همیشه به نظر
 می آمد. از رستوران که در آمدیم، تمام راز را در نترو براین از زندگی خودش صحبت کرد، تا این که جلو لوناپارک از مترو در آمدیم. گروه انبوهی در آمد و شد بودند. دو طرف خیابان اسباب سرگرمی و تفریح چیده شده بود.  بعضی ها معرکه گرفته بودند، تیراندازی، بخت آزمایی، شیرینی فروشی، سیرک، اتومبیل هلی کوچکی که لا قوه برق به دور یک محور می گردیدند، بالن هایی که به دور خود میچرخیدند، نشیمن های متحرک و نمایشهای گوناگون وجد داشت.صدای جیغ دخترها، صحبت، خنده، همهم صدای موتور و موزیک های مختلف در هم پیچیده بود. ما تصمیم گرفتیم سوار واگن زره پوش بشویم و آن نشیمن متحرکی بود که به دور خودش می گشت و در موقع گردش یک روپوش از پارچه روی آن را می گرفت و به شکل کرم سبز رنگی در می آمد. وقتی که خواستیم سوار بشویم، اودت دستکش ها وکیف رابه من داد تا درموقع تکان دادن وحرکت ازدستش نیفتد. ما تنگ پهلوی هم نشستیم، واگن به راه افتاد و روپوش سبز بلند شد و پنج دیقه ما را ا چشم تماشا کنندگان پنهان کرد. روپوش واگن به عقب رفت،هنوز لب های ما به هم چسبیده بود. من اودت مرا می بوسیدم و او هم دفاعی نمی کرد. بعد پیاده شدیم و در راه برایم نقل می کرد که این دفعه سوم است که به جشن بازار می آید، چون مادرش او را قدغن کرده بود. چندین جای دیگر به تماشا رفتیم، بالاخره نصف شب بود که خسته و مانده برگشتیم.
ولی اودت از این جا دل نمی کند، پای هر معرکه می ایستاد و من ناچار بودم که بایستم. دو سه بار بازوی او را به زور کشیدم، او هو خواهی نخواهی با من به راه می افتاد تا این که پای معرکه کسی ایستاد که تیغ ژیلت می فروخت، نطق می کرد و خوبی آن را عملا نشان می داد و مردم را دعوت به خریدن میکرد. این دفعه از جا در رفتم، بازوی او را سخت کشیدم . گفتم:

(( این که دیگر مربوط به زن ها نیست ))

ولی او بازویش را کشید و گفت:

(( خودم می دانم. می خواهم تماشا بکنم. ))

من هم بدون این که جوابش را بدهم، به طرف مترو رفتم. به خانه که برگشتم، کوچه خلوت و پنجره اتاقش اودت خاموش بود. وارد اتاقم شدم، چراغ را روشن کردم، پنجره را باز کردم و چون خوابم نمی آمد مدتی کتاب خواندم. یک بعد از نصف شب بود، رفتم نجره را ببندم و بخوابم. دیدم اود آمده پایین پنجره اتاقش پهلوی چراغ گاز در کوچه ایستاده. من از این حرکت او تعجب کردم، پنجره را به تغیر بستم، همین که آمدم لباسم را در بیاورم، ملتفت شدم که کیف منجوق دوزی و دستکش های اودت در جیبم است و می دانستم که پول و کلید در خانه اش در کیفش است، آن ها را به هم بستم و از پنجره پایین انداختم.

سه هفته گذشت و در تمام این مدت  من به وا بی اعتنایی می کردم، پنجره اتاق او که باز می شد من پنجره اتاقم را می بستم. در ضمن برایم مسافرت به لندن پیش آمد.روز پیش از حرکتم به انگلیس سر کوچه به اودت برخوردم که کیف ویلن دستش بود و به طرف مترو پیش می رفت.بعد از سلام و تعارف من خبر مسافرتم را به او گفتم و از حرکت آن شب عذرخواهی کردم. اودت با خونسردی کیف منجوق دوزی خود را باز کرد و آینه کوچکی که از میان شکسته بود به دستم داد و گفت:

(( آن شب که کیفم را از پنجره پرت کردی این طور شد. می دانی این بدبختی می آورد. ))

من در جواب خندیدم و او را خرافات پرست خواندم و به او وعده دادم پیش از حرکت دوباره او را می بینم، ولی بدبختانه موفق نشدم. تقریبا یک ماه بود که در لندن بودم، این کاغذ از ائدت به من رسید:

پاریس   21 سپتامبر  1930

جمشید جانم

نمی دانی چه قدر تنها هستم، این تنهایی مرا ذیت می کند، می خواهم امشب با تو چند کلمه صحبت بکنم، چون وقتی که به تو کاغذ می نویسم، مثل اینست که با تو حرف می زنم. اگر در این ماغذ (( تو )) می نویسم مرا ببخش. اگر می دانستی درد روحی من تا چه اندازه زیاداست! روزها چه قدر درزا است. عقربک ساعت آن قدر آهسته و کند حرکت می کند مه نمی دانم چه بکنم. آیا زمان به نظر تو هم این قدر طولانی است؟ شاید در آن جا با دختری آشنایی پیدا کرده باشی، اگر چه مطمئنم که همیشه سرت توی کتاب است، همان طوری که در پاریس بودی، در آن اتاق محقر که هر دقیقه جلو چشم من است. حالا یک محصل چینی آن را کرایه کرده، وای من پشت شیشه هایم را پارچه کلفت کشیده ام تا بیرون را نبینم، چون کسی را که دوست داشتم آن جا نیست، همان طوری که برگردان تصنیف می گوید:

(( پرنده ای که به دیار دیگر رفت بر نمی گردد. ))

دیروز با هلن در باغ لوگزامبورگ قدم می زدیم، نزدیک آن نیمکت سنگی که رسیدیم  یاد آن روز افتادم که روی همان نیمکت نشسته بودیم و تو از مملکت خودت برایم صحبت می کردی، و آن همه وعده می دادی و من هم آن وعده ها را باور کردم و امروز اسباب دست و مسخره دوستانم شده ام و حرفم سر زبان ها افتاده! من همیشه به یاد تو والس (( گریزری )) را می زنم. عکسی که در بیشه ونسن برداشتیم روی میزم است. وقتی به عکست نگاه می کنم، همان به من دلگرمی می دهد: با خودم می گویم (( نه، این عکس مرا گول نمی زند! ))
ولی افسوس! نمی دانم تو هم معتقدی یا نه. اما از آن شبی که آینه ام شکست، همان آینه ای که خودت به من داده بودی، قلبم گواهی پیش آمد ناگواری را می داد. روز آخری که یکدیگر را دیدیم و گفتی به انگلیس می روی، قلبم به من گفت که تو خیلی دور می روی و هرگز یکدیگر را نخواهیم دید و از آن چه که می ترسیدم به سرم آمد. مادام بورل به من گفت: چرا آن قدر غمناکی؟ و می خواست مرا به برتانی ببرد ولی من لا او نرفتم، چون می دانستم بیش تر کسل خواهم شد.

باری بگذریم – گذشته ها، گذشته. اگر به تو کاغذ تند نوشتم، از خلق تنگی بود. مرا ببخش و اگر اسباب زحمت ترا فراهم آوردم امیدورام که فراموشم خواهی کرد. کاغذهایم را پاره . نابود خواهی کرد، همچین نیست، ژیمی؟

اگر می دانستی درین ساعت چه قدر درد و اندوهم زیاد است، از همه چیز بیزارم شده ام، از کار روزانه خودم سر خورده ام، در صورتی که پیش ازین این طور نبود. می دانی من دیگر نمی توانم بیش از این بی تکلیف باشم، اگر چه اسباب نگرانی خیلی ها می شود. اما غصه همه آن ها به پای مال من نمی رسد. همان طوری که تصمیم گرفته ام روز یکشنبه از پاریس خارج خواهم شد. ترن ساعت شش و سی و پنج دقیقه را می گیرم و به کاله می روم، آخرین شهری که تو از آن جا گذشتی، آن وقت آب آبی رنگ دریا را می بینم، این آب همه بدبختی ها را می شوید و هر لحظه رنگش عوض می شود، و با زمزمه های غمناک و افسونگر خودش روی ساحل شنی می خورد،کف می کند، آن کف ها شن را مزه مزه می کنند و فرو می دهند، بعد همین موج های دریا آخرین افکار مرا با خودش خواهد برد. چون به کسی که مرگ لبخند بزند با این بخند او را به سوی خودش میکشاند. لابد می گویی که او چنین کاری را نمی کند، ولی خواهی دید که من دروغ نمی گویم.

بوسه های مرا از دور بپذیر

اودت لاسور

دو کاغذ در جواب اودت نوشتم، ولی یکی از آن ها بدون جواب ماند و دومی به آدرس خودم برگشت که رویش مهر زده بودند (( برگشت به فرستنده. ))

سال بعد به پاریس برگشتم با شتاب هر چه تمام تر به کوچه سن ژاک رفتم، همان جا که منزل قدیمیم بود. از اتاق من یک محصل چینی والس گریزری را به سوت میزد. ولی پنجره اودت بسته بود و به در خانه اش ورقه ای آویزان کرده بودند که روی آن نوشته بود: ((خانه اجاره ای )).

جل الخالق

چه مطلبیه این مطلب

اگر کسی از شما بپرسیدکه قدتان چه قدر است ؟ به این نکته توجه داشته

باشید که چه موقع از شبانه روز از شما پرسیده می شود .

در واقع صبح هنگامی که از خواب بلند می شوید ، قدّ شما حدود 2.5

سانتی متر از شب ، هنگامی که به رخت خواب می روید بلندتر است.

چطور چنین چیزی ممکن است؟ این سوالی است که همه ی شما با

کنجکاوی هر چه بیشتر از خود می پرسید .

در اصل قسمت اعظم دیسکهای بین مهره ای ستون فقرات از آب

تشکیل شده است که روی هم رفته 30 سانتی متر از قدّ یک انسان

بالغ را پدید می آورند. هنگامی که شما در حالت ایستاده هستید و راه

میروید، ستون فقرات شما وزن سر و گردن و قسمتهای فوقانی بدنتان

را تحمل می کند . در اثر این فشار آب موجود در دیسکهای بین مهره

های کمراز آنها خارج می شوند. به همین دلیل ممکن است حدود 2.5

سانتی متراز قد شما به دلیل انقباض این دیسکها کاسته می شود .

در صبح ، هنگامی که از خواب بلند می شوید به دلیل جذب آب توسط

دیسکها و منبسط شدن آنها قدّ شما حدود 2.5 سانتی متراز شب و یا در

طول روز ، بلند تر است .